Duitse Kakkerlak

Duitse Kakkerlak

De bestrijding kan gebeuren, traditioneel, met daarvoor toegelaten biociden (pesticiden voor gebruik in woningen).  Dit gebeurt tegenwoordig enkel nog bij zware infestaties.  Meestal worden gel-lokazen gebruikt die minder schadelijk zijn voor mens en milieu en toch zeer doeltreffend werken.  Kakkerlakken kunnen ten alle tijde bestreden worden, hoe erg de infestatie ook is.  De fabel:  wanneer je eenmaal dit ongedierte binnen krijgt, geraak je er nooit helemaal van af, is dus zeker niet van toepassing.

Er bestaan in de handel lijmvallen.  Deze zijn zeer geschikt voor detectie en kunnen als wering bij een lichte infestatie, voldoende zijn.  Wanneer men echter massaal insecten waarneemt in deze vallen, kan men beter direct professionele hulp zoeken.

Duitse KAKKERLAK (Blatella germanica)

De Duitse Kakkerlak is verreweg de meest algemene soort. Op de meeste mensen heeft het een afschrikwekkend effect om een exemplaar op de keukentafel te zien, maar als men de tijd er voor neemt om hem eens beter te bekijken, dan zal men ontdekken dat het een gracieus dier is.  De twee rechte strepen onder het hoofd bij de adulten, is hét kenmerk voor de Duitse kakkerlak.  Dit en de enorme snelheid van bewegen onderscheidt hen van de andere kevers die al eens voorkomen in onze woningen.

IMG_05631.jpg

Beide geslachten hebben goed ontwikkelde vleugels, die het gehele achterlijf bedekken. Ze gebruiken ze echter niet om mee te vliegen. Ze benutten ze als een soort zweefvlakken als ze van een object omlaag naar de vloer springen.

De wijfjes leggen hun eieren in sierlijke, bruine kapsels. Zo’n kapsel is in 30-40 kleine ruimten verdeeld, in elk ervan zit een ei. Bij de Duitse Kakkerlak draagt het wijfje dit kapsel rond waarbij het uit de geslachtsopening steekt, totdat de Kleine vleugelloze jongen op het punt staan om uit te komen. Bij kamertemperatuur is voor de ontwikkeling tot adult ca. een half jaar nodig.

                                                                           IMG_05621.jpg

Er is een hardnekkig verhaal dat de ronde doet over het plat trappen van kakkerlakken. Dit zou vermeden moeten worden omdat de eitjes zouden kunnen worden meegenomen en verspreid.  

Dit is uiteraard maar half waar. Met een platte schoen zullen zowel de kakkerlak als het kapsel volledig verbrijzeld worden. Geen kans meer op uitkomen. Wanneer de schoenen echter diepe voren bevatten (bvb een werklaars) is het mogelijk dat het eikapsel onbeschadigd in een voor terechtkomt en blijft hangen.               

De kans dat dit gebeurt is heel klein (het insect moet een zwanger vrouwtje zijn, het kapsel moet intact zijn, het kapsel moet rijp genoeg zijn, enz.). Het risico is totaal nihil als men de restanten van dode insecten onder de schoenen met wat keukenrol afkuist.

IMG_05651.jpg

Kakkerlakken eten praktisch gesproken altijd. Ze zijn vooral ‘s nachts actief; bij licht verschuilen ze zich in reten en spleten, vooral in de nabijheid van warmtebronnen, bvb de motor van de ijskast.

Kakkerlakken leven graag in groepen bij elkaar. De stof die ze aantrekt wordt door een bepaalde klier in de darmen afgegeven en met de uitwerpselen afgescheiden. Ook het paringsgedrag wordt in sterke mate door geursignalen bepaald. De wijfjes scheiden geurstoffen af, die in geringe hoeveelheden de mannetjes aantrekken en in grotere hoeveelheden de paring in gang zetten.

Gewoonlijk is de directe schade die ze aanrichten gering. Ze kunnen echter wel etenswaren onbruikbaar maken door eraan te knagen en door ze te bevuilen. Op deze manier kunnen ze ziekteverwekkende bacteriën overdragen.

In ons land komen kakkerlakken niet in de natuur voor en zijn ze volledig afhankelijk van de verwarmde huizen. Ze kunnen binnengebracht worden via geïnfecteerde goederen, naastgelegen panden en zelfs via de kleding. Tijdens warme dagen is het ook mogelijk dat ze, via huisvuilzakken, op straat terechtkomen en zo naast- en overliggende panden binnendringen. Kakkerlakken kunnen zich snel vermeerderen wanneer de temperatuur stijgt. Wanneer de populatie sterk groeit, krijgen velen de neiging om te gaan migreren. Dit is vooral nadelig in appartementsgebouwen en rijwoningen.

De regel is: één kakkerlak is er één te veel.  Voor je het weet krijg je deze toestanden.

IMG_0557.JPG